آن‌حضرت ، در زمان كودكى ، مرا دركنار خود پرورش داد و به سينه‌اش مىچسبانيد و در بسترش درآغوش مىداشت و تنش را به من مىماليد و بوى خوش خويش را به مشام من مىرساند . غذا را مىجويد و در دهان من مىنهاد . دروغى در گفتار و خطايى در كردار از من نيافت و خداوند فرشته‌اى از فرشتگانش را ، از هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله از شير گرفته شده بود ، همنشين آن‌حضرت گردانيد تا او را در شب و روز به راه بزرگواريها و خوهاى نيكوى جهان سير دهد . و من به دنبال او مىرفتم مانند رفتن بچّه شتر درپى مادرش . در هر روزى از خوهاى خود پرچم و نشانه‌اى برمىافراشت و پيروى از آن را به من امر مىكرد . درهر سال مدتى در حراء اقامت مىكرد و من او را مىديدم و غير از من كسى او را نمىديد و در آن هنگام اسلام در خانه‌اى جز خانه رسول خدا صلى الله عليه و آله و خديجه نيامده بود و من سوّمين ايشان بودم . نور وحى و رسالت را مىديدم و بوى نبوّت را مىبوييدم . « 1 » جوان خجسته او به‌تدريج بزرگ مىشد و درميان همسالان خود ، در كردار وگفتار ، چهره‌اى متمايز از آنان مىيافت . درهمان ايام كه سن و سالى چندان هم نداشت با دوستانش دركنار چاهى بازى مىكرد . ناگهان پاى يكى از آنان دركنارهء چاه لغزيد و پيش از آن كه در چاه افتد ، على عليه السلام سر رسيد و يكى

--> ( 1 ) - نهج‌البلاغه ، خطبهء 234 .